Cegła za grzejnikiem i na kominie. Czy glina blokuje ciepło w salonie?

Wielu inwestorów rezygnuje z wykończenia ściany telewizyjnej lub kominowej, gdy po drodze napotyka biały, blaszany kaloryfer. W internecie roi się od "porad", według których obłożenie strefy grzewczej płytkami o grubości 2 cm sprawi, że grzejnik zacznie grzać sam w siebie, a rachunki za gaz lub prąd poszybują w kosmos. Pora oddzielić internetowe gdybanie od twardych praw termodynamiki.

Fizyka gliny: Dlaczego cegła nie jest styropianem?

Główny błąd myślowy polega na myleniu pojęcia izolatora z akumulatorem. Styropian czy pianka poliuretanowa to izolatory – stawiają opór cieplny i nie pozwalają energii przejść dalej. Jeśli nakleisz za kaloryferem "elastyczną cegłę ze styropianu", faktycznie zablokujesz ścianę.

Zabytkowa glina ze Strzelna to z kolei genialny przewodnik i akumulator o dużej gęstości. Kiedy grzejnik zaczyna pracę, lico cegły absorbuje emitowane przez niego ciepło, nagrzewając się w całym swoim przekroju. Gdy termostat w pokoju wyłączy kaloryfer, cegła oddaje zgromadzone ciepło z powrotem do pomieszczenia przez kolejne 2-3 godziny. Dokładnie na tej samej zasadzie od wieków buduje się piece kaflowe i kominki akumulacyjne.

Montaż za kaloryferem. Złota zasada 4 centymetrów

Skoro materiał nie blokuje ciepła, to skąd biorą się głosy o niedogrzanych pokojach? Z uwarunkowań czysto geometrycznych. Standardowy kaloryfer oddaje ok. 70-80% ciepła przez tzw. konwekcję (powietrze zasysane jest od dołu grzejnika, ogrzewa się o żeberka i wylatuje górą).

Jeśli wepchniesz grube na 2 cm lico starej cegły za stary kaloryfer zamocowany "na styk" do tynku, fizycznie zatkasz szczelinę konwekcyjną. Powietrze nie będzie miało jak krążyć.

Rozwiązanie techniczne: Zanim przykleisz płytki za kaloryferem, poluzuj jego haki montażowe i odsuń go od lica muru tak, aby pomiędzy chropowatą gliną a tyłem grzejnika pozostały minimum 3-4 centymetry czystego prześwitu. Wówczas konwekcja zadziała wzorowo, a ruda ściana z tyłu zadziała jak pasywny, nagrzany ekran oddający przyjemne ciepło podczerwone.

Obudowa komina grzewczego. Na czym polega błąd majstrów?

Kolejnym architektonicznym pewniakiem jest obłożenie cegłą pionu kominowego biegnącego przez środek salonu. Tutaj inwestorzy pytają najczęściej: „Czy to mi nie popęka od gorąca?”. Odpowiedź brzmi: glina nie popęka nigdy, ale źle dobrana chemia pod spodem – już po pierwszym sezonie.

Podczas palenia w kominku tynk na kominie potrafi nagrzać się do 40-50°C. Pod wpływem temperatury materiały ulegają rozszerzalności termicznej (pracują). Jeśli Twój majster zagruntuje komin zwykłym unigruntem i przyklei cegłę na podstawowy, sztywny klej do glazury, po pół roku usłyszysz głośny trzask odpryskujących płytek.

• Zasada 1: Żadnego gipsu! Komin przed klejeniem nie może być wyszpachlowany gładzią gipsową. Gips pod wpływem stałego ciepła ulega tzw. dehydratacji (traci wodę krystaliczną) i zamienia się w sypki pył. Kleimy bezpośrednio do tynku cementowo-wapiennego.
• Zasada 2: Klej klasy S1. Do montażu na kominach stosujemy bezwzględnie odkształcalny, wysoce elastyczny klej do cegły klasy C2TE S1. Jako jedyny potrafi on amortyzować mikro-skurcze i rozkurcze podłoża wywołane cyklami grzania i studzenia.

Surowy kaloryfer a wilgotność powietrza (Ukryta zaleta)

Istnieje jeszcze jeden powód, dla którego warto połączyć kaloryfer z ceglaną ścianą, o którym nie przeczytasz w katalogach deweloperskich – jest to pasywna regulacja mikroklimatu. Zimą, w sezonie grzewczym, kaloryfery ekstremalnie wysuszają powietrze w salonach, co prowadzi do problemów z gardłem i wysuszonymi śluzówkami.

Pory w ceramicznym licu cegły są naturalnie higroskopijne. Podczas jesiennych deszczów, gotowania w aneksie czy suszenia prania, glina wchłania nadmiar pary wodnej. W środku zimy, gdy gorący kaloryfer zaczyna omywać mur suchym powietrzem, cegła powoli uwalnia zgromadzoną wilgoć, działając jak całkowicie darmowy, cichy nawilżacz powietrza.

Tabela: Termika i zachowanie materiałów przy źródłach ciepła